Burada millet nasıl geçiniyor

featured
Paylaş

Bu Yazıyı Paylaş

veya linki kopyala

Ramazan Bayramı’nın yaklaşmasıyla alışveriş hareketliliği de başladı. Türkiye’nin en merkezi yerlerinden olarak bilinen İstanbul Eminönü’nün nabzını da ANKA Haber Ajansı tuttu. Birçok vakit adım atacak yer güç bulunan Eminönü, pazar günü olmasına ve bayramın yaklaşmasına rağmen daha sakindi.

Alışverişe gelenler de hem pahalılıktan hem geçim meşakkatinden hem de kullanmak zorunda kaldıkları kredi kartlarındaki faizlerden şikâyetçi. Almanya Frankfurt’tan ziyarete gelen ve ikinci günü olduğunu söyleyen bir kişi, şunları söyledi:

“Ben her sene gelip gidiyorum ancak her sene üzerine koyarak devam ediyor. Bunlar söylenmez. Ben dün 200 avro bozdurdum, 7 bin lira para. Cebimde 10 lira para var. Burada millet nasıl geçiniyor, ne yiyor burada millet? Artık kredi kartı… Burada da benim bir akrabam var.

İnanın, adam intihara geldi, ödeyemedi. Ondan al, ondan al, ödeyemedi. Nasıl düzecek bu memleket? Bu memleket düzelmez. Şurada denk gelse de ‘Avrupa çöktü’ diyen adamları bir göreyim.

Ben diyeyim 20 sene, sen de 30 sene; biz oraya yetişemeyiz. Ben Frankfurt’ta devlet dairesinde çalışıyorum. Belediyede vazifeliyim. Bu yardım sistemleri filan benim elimden geçiyor. Emeklilere, yardıma muhtaç olanlara, bunların ödemelerini ben yapıyorum, kayıt altına alıyorum.

Orada açlıktan ölen adam yok, açlıktan sürünen adam yok. Orada sabah kalkıp da ‘Çocuğumun çantasına ne koyacağım’ diyen adam yok. Sistem yerleşmiş. Burada da benim okul arkadaşlarım var.

Adamlar 20-30 bin lira maaş alıyorlar ancak bu İstanbul’da geçinmek sıkıntı. Allah herkesin yardımcısı olsun. İmkânı olan adam gelsin oraya da bir insanlık görsün. Şu millete bakıyorum. Evet, kalabalık da inan, ben şuradan bunu alıp yemeye utanıyorum. Orada torunlar da var.

Hans’ın bebesi doyuyor da niçin Kemal’in bebesi doymuyor? Onlar da yesin. Dünya hepimize kâfi. Biri yiyip de aşağıda da yememezlik olmasın. Herkes yesin. Durum bu.”

“BİR YEMEĞE 850 LİRA VERDİM”

Yurttaş, 200 avro ve Türk lirası üzerinden alım gücü kıyaslaması da yaparak kelamlarını şöyle sürdürdü:

“Benim orada inşaat firması olan arkadaşlarım var. Orada bir vasıfsız personel diyelim. Mesleği ve Almancası yok, oraya gelmiş turist olarak. Sabah saat 7’de kalkıp akşam saat 4’e kadar çalışan bir kişi 130-140 avro para alır. Bu 140 avroyla ne alır diyorum.

10 kilo kanat alır, 35 avro. 10 kiloluk but alır, 25 avro. Sucuk alır, 12 avro kilosu. Pastırma alır, 25 avro kilosu. Bunların hepsini 15 avrodan hesaplayalım. Cebime bakıyorum. Cebimde 20 avro daha var.

Şimdi dönüyorum buraya. Ben sabah saat 7’de burada kalkıyorum, çalışıyorum. Akşam saat 6’ya kadar çalışıyorum, 500 lira alıyorum. Ben burada, Eminönü’nde bir yemek yedim artık hanımla bir arada, 850 lira verdim. Yediğinde bir şey yok, olağan bir et yemeği.

Paranın alım gücünü düşünüyorsunuz. Efendim niçin burada çalışmıyor? Çalışayım da ben sabah saat 7’den akşam saat 5’e kadar çalışıp bir kilo et alamıyorum. Paranın gücünü görüyor musunuz oradaki?

Adam 130 avro alıyor. Almış olduğuna bak, etini alıyor, sucuğunu alıyor, peynir alıyor, zeytin alıyor, pastırmasını alıyor, ekmeğini alıyor, sebzesini alıyor, meyvesini alıyor. Adam cebinde 10-20 avro daha para kalıyor. İşte emek bu. Anlatabiliyor muyum?

“200 AVROYA FİNLANDİYA’YA GİDİYORUM”

Devlet diyor ki -devlet bu türlü olur- ‘Halkım, sen sıhhatini düşün. Para benim işin. Ben sana bakmak zorundayım. Sen kâfi ki sıhhatini düşün. Yetişmiyor mu? Gel bana’ diyor devlet.

Tamam, konut kirası bin avro olabilir. Senin karın kaç, bin 500 avrodan hariç, isterse milyon borcun olsun, devlet bir lira senden alamıyor. Zira bin 500 avro senin hakkın diyor.

Frankfurt’ta çalışan adam 4 bin avro maaş alır. Mesela İstanbul’da çalışan adam 20, 30, 40 bin lira maaş alacak ki o adam yesin 10 bin lira. Sivas’taki adam da veriyor 15 bin lira mesken kirası. Bu iş paranın gücü.

Şimdi cebimden 200 avroyu çıkartacağım, bir de 200 lirayı çıkartacağım. Bununla bir kıyaslayalım. Bu memlekette en büyük para 200 lira mı? E ben burada 200 liraya yemek yiyemiyorum.

Ben 200 avroya hanımımla Finlandiya’ya gidip geliyorum. Hollanda’ya gidip, gezip geliyorum 200 avroyla. Benim biletim hanımla hafta sonu Hollanda, Belçika, o sona 35 avro. Düşünün işte.

Allah herkesi orayı görmeyi bir nasip etsin de ben de beşerim desin. Geçinmek de para, huzur da para, her şey para. Para olmayınca da huzursuzluk oluyor, sevgi, olmuyor, hiçbir şey olmuyor.

Yeter ki para olsun. O nedenle bu Avrupa ülkelerine biz yetişemeyiz. Allah herkesin yardımcısı olsun.”

“DEVLET BİZİ DÜŞÜNMÜYOR”

Emekli olduğunu ve minimum fiyatın altında maaş aldığını söyleyen bir kişi de sıkıntılarını şöyle anlattı:

“Sabırlı, metanetli gitmeye çalışıyoruz. ‘Geçiniyorum’ dersek palavra olur. Memleket, bizim memleket. Alamayız, satamayız, ortalığı birbirine katamayız. Bu şartlarda boynumuz her vakit devlete kıldan ince lakin oy vakti geldiği vakit gerekli ders verildi, ikaz yapıldı. Bundan sonra da ne yaparsa bakacağız. Kredi kartı bir tane var. Çekme kartı var, gerisi yok. Ne alırım ne öderim. Aldığım muhakkak, verdiğim belirli. Bu işler daima bu türlü gidiyor. Ben doğdum, orta direklerle büyüdük. Ben onun yaşına geldim. Ne orta direk kaldı ne diğer bir şey kaldı. Artık kredi kartları da bizim üzere emeklinin Allah yardımcısı olsun. Alırsak vallahi kalp krizinden gideriz galiba. Bu badireyi yaşıyoruz. Bizim kaldırabileceğimiz bir güç değil yani. Aldığımız vakit nasıl ödeme yapacağız? Kredi kartı insanlara veriliyor lakin geri ödemesi gelince şu sazıma bir nizam ver, teller de muradını alsın diye ağlamaya başlıyoruz. Bu oluyor işte. Ben beni düşünüyorum, sen seni düşünüyorsun lakin devlet bizi düşünmüyor. Mecbur, istersen yapma. Sen de benim yaşıma geleceksin. Çoluğun çocuğun olacak. Onların geleceği olacak. Sen kendi geleceğini de bırakıyorsun. Bir de bu türlü kredi kartlarının içine girersen Allah yardımcın olsun. Varsa aslında sorun yok, daima ne gelirse yokluktan geliyor”

“HALKIN PARASINI SARAYA DÖKTÜ”

Kredi kartlarının faizlerinden kaygı yanan diğer bir yurttaş da “Kullanmasam dönmez. Ben çalışıyorum, herkes için güç. Ülkeye hoş bir yatırım olması lazım. Daha doğrusu Ankara’daki sarayın kapanması lazım. Orası bir ton elektrik yakıyor. Günde 4-5 milyon elektrik gidiyor Ankara’daki Cumhurbaşkanlığı Saray’ına. Oranın aylık masrafı 50 milyon rahat var, tahminen daha fazla. Orası kapanırsa iktisat düzelir. Bu biçim şeylerde şayet kısarlarsa iktisat düzelir. Milletin parasını aldı oraya döktü. Halkın parasını aldı, o saraya döktü. Yatırım halka yapsın, iş alanı kursunlar, insanlara iş versinler, ekmek versinler, fabrika kursunlar. Büyükçekmece’de oturuyorum, alışverişe geldim. Fiyatlar çok kıymetli. Elbise alacağım. Yeme içmeden kısıyorum, her şeyden kısıyorum. O denli yönetim ediyorum. Yazık günah, halkı ne hâle soktular… Başımızdaki, halkı ne hâle soktu, meskene ekmek götüremiyor insanlar” diye konuştu.

“ÖNCEDEN KREDİ KARTI KURAL DEĞİLDİ”

Para olmayınca kredi kartından harcadığını anlatan bir kişi, “Bir banka kartı var, bir olağan kredi kartı var. Aylığı alınca yatırıyoruz. Dikkatli kullanmaya çalışıyorum aslında. Evvelden koşul değildi. Çalışınca demek ki kaide oldu. Çarşıya daha tam bakamadık, artık gireceğiz. Bir bakalım. İşte yeniden kredi kartı kullanacağız” dedi.

“MARKETLER BİZİ DEVAMLI EZİYOR”

Emekli bir yurttaş, pahalılığı “Geziyorum. Biraz ucuzluk var. Az bir şey fakat o kadar değil. Dolaştım, birtakım yerler çok farklı. Sıkışıyoruz olağan. Bu ucuzluğa bir şey demeleri lazım. Bu türlü gitmez. Değil mi? Nereye kadar gidecek? Geçiniyoruz lakin o denli geçiniyoruz. Torbayla paran olacak. Ucuzluk yapsınlar, bizim kederimiz o. Şu marketlere bir frenleme yapsınlar. Marketler bizi devamlı eziyor. Kredi kartı ben kullanmıyorum. Bir hanım, bir ben, ikimiz daha alıyoruz. Kredi kartıyla çekiyor, çekiyor; ay başı geldi, maaş karta gidiyor” diyerek anlattı.

“ADALET OLMAZSA İKTİSAT OLMAZ”

Kredi kartının 4-5 tane olduğunu belirten bir kişi, şunları lisana getirdi:

“Ödemesi ondan ona, ondan ona aktarma yapıyorsun. Yani kredi kartı olmazsa bu millet yaşayamaz, imkânı yok. Herkes kullanıyor. Faizler çok yüksek. Toplumun alım gücü yok.

Mecburen ne yapacak? Kredi kartına yüklenecek. Habire borçlanıyor. Yani bu iktisadın bozuk olmasından ötürü seçim sonuçlarını gördünüz.

Kredi kartı olmazsa hayat olmayacak bu ülkede. Bu sistemin değişmesi lazım evvel. Sistem değişmezse bu bu türlü devam eder.

Önce sistem değişecek. Evvel bu ülkeye adalet gelmesi lazım. Adalet olmazsa iktisat olmaz. Evvel adalet olacak. Ondan sonra ülke gelişime, yatırıma başlar. Yoksa olmaz.”

0
mutlu
Mutlu
0
_zg_n
Üzgün
0
sinirli
Sinirli
0
_a_rm_
Şaşırmış
0
vir_sl_
Virüslü
Burada millet nasıl geçiniyor

Tamamen Ücretsiz Olarak Bültenimize Abone Olabilirsin

Yeni haberlerden haberdar olmak için fırsatı kaçırma ve ücretsiz e-posta aboneliğini hemen başlat.

Giriş Yap

Almanya Haber ayrıcalıklarından yararlanmak için hemen giriş yapın veya hesap oluşturun, üstelik tamamen ücretsiz!

Bizi Takip Edin